Omschrijf Adrie in je eigen woorden:

Blij blij blij, lache lache lache en een beetje stout ("lager lager lager").
Adrie, jij geeft mij - sceptische Joyce - weer een beetje geloof in de goedheid van de mens. Bij jou geen dubbele agenda's, geen "voor wat hoort wat" en zeker niet naar beneden trappen en naar boven likken.

Jouw "onvergetelijke" ervaringen met Adrie:

Waar moet ik beginnen?
Dan maar een top 3:

1.Het F-uitje 2007 in het rode busje. "Het is rrrrrrrrrrrrood, het is grrrrrrrrrrroen. We gaan rrrrrrrrrrrrrechtsaf!"

2.De slappe lach die wij samen kregen tijdens het afdelingsoverleg, toen George zei: "Hee, is dat een TV?" en Hans antwoordde: "Nee, is een radio…" Jeez, ik deed het bijna in mijn broek. En jij bleef maar grinniken.

3."Het vingertje" van Mike… ;-)

Lieve Adrie,

Als ik aan afscheid denk, dan moet ik altijd aan het verhaaltje denken van de kleine prins en de vos:

… Zo maakte de kleine prins de vos tam, en 't uur van vertrek naderde.
Ach, zei de vos.....ik zal huilen.
't Is je eigen schuld, zei de kleine prins; ik wenste je niets kwaads toe maar jij wilde dat ik je tam zou maken.
Jazeker, zei de vos.
En nu moet je huilen, zei de kleine prins.
Ja zeker, zei de vos.
Dus daar win je niets bij!
Ik win er wel bij, zei de vos, wegens de kleur van het korenveld…

Het verhaaltje gaat over aan iemand hechten en dat je kijk op de wereld verandert door die persoon. Als kind heb ik alleen het einde onthouden: het afscheid en ik vond het niet leuk.
Nu lijkt jouw haar totaal niet op een korenveld, zoals de kleine prins, maar ik ben wel degelijk aan je gehecht geraakt. En mijn kijk op de wereld is ook een beetje door jou veranderd. En waarschijnlijk zal ik ook stiekem huilen. En net als in mijn kindertijd kan ik geen afscheid nemen. Niet van jou.

Ik ben er heel slecht in, afscheid: ik heb bij mijn eigen afscheidsetentje van mijn vorige baan mij ziek gemeld (echt waar!). Zoals je van jouw F-collega's gewend bent, zijn we al tijden stiekem bezig met jouw afscheid. De vorm was al snel gevonden, deze website, nu mijn invulling nog... Maar wat kan je zeggen als je eigenlijk geen afscheid wil nemen?

Ik heb gedacht om een kartonnen Adrie in de kamer neer te zetten en je afscheid te negeren. Maar je verdient het niet om tot een kartonnen mannetje gedegradeerd te worden. Dus hier komt het:

Lieve Adrie,
Dank je voor alles wat je mij leerde.
Dank je voor al die keren dat we hebben gelachen.
Dank je voor jouw vriendschap.
Dank je wel om wie je bent.
Ik ga je heel erg missen, al is er in de wijde omgeving geen korenveld te vinden.

NB: We gaan niet echt afscheid nemen hè? We gaan weer gewoon elke maand lunchen